Tuesday, May 12, 2015

தலைவன் - பகுதி 2 - அறிவியல் சிறுகதை

---(4)---

நாள் முழுதும், தீவெங்கும் தேடியும் சந்திரன் கிடைக்கவில்லை.
மோகன் - "சந்திரனுடன் பத்து வருட காலம் நட்பாக இருந்தேன். அவனைப் பிரிவது வேதனையாக இருக்கிறது."
ஆஷா - "அவன் பிரிந்து சென்ற காரணம் என்னவாக இருக்கும்?"
வல்லப் - "தனக்குத் தலைமைப் பதவி கிடைக்கவில்லை என்ற கோபத்தினால் இருக்குமோ?"
மோகன் - "இல்லை, சந்திரன் பதவி வெறி பிடித்தவன் கிடையாது. என் சித்தாந்தம் வேறு. அவன் சித்தாந்தம் வேறு. என் தலைமையில் முழு மனதுடன் ஈடுபட முடியாது என்ற காரணத்தினால் பிரிந்திருக்கலாம்."
ராஜ் - "நீங்கள் மூவரும் இந்தியா செல்லும் நேரம் வந்து விட்டது. மக்களிடையே விடுதலை வேட்கையைத் தூண்டுங்கள். உங்கள் முயற்சி வெற்றியடைய என் வாழ்த்துக்கள்."
நீரோ - "அப்படியானால் நீங்கள் இருவரும் எங்களுடன் வரவில்லையா?"
ஆஷா - "இல்லை. தாத்தாவினால் பிரயாணம் முடியாது. அவர் உடல்நிலை இன்னும் முழுதும் சரியாகவில்லை. நான் அருகிலிருந்து அவரைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்"
மூவரும் விடைபெற்றுக் கொண்டு படகில் சென்றனர்.
அவர்கள் கடலில் மறையும் வரை ஆஷாவும் ராஜும் கரையில் நின்று பார்த்துக் கொண்டே இருந்தனர்.
                                                                       ---------*******-----------
சேரிப்பகுதியில் ஒரு மரத்தின் கீழ் மேடை போல அமைத்து, வல்லப், நீரோ, மோகன் மூவரும் நின்று கொண்டிருந்தனர்.
சுற்றிலும் ஆண், பெண், குழந்தைகள் என்ன நடக்கப் போகிறது என்று தெரிந்து கொள்ள ஆவலுடன் அமர்ந்திருந்தனர்.
நீரோ முதலில் பேச ஆரம்பித்தான்.
"சகோதர, சகோதிரிகளே! இந்த பூமி என்னும் நமது மண் எவ்வளவு புனிதமானது. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் உயிர் தோன்றிய முதல் கிரகம் பூமியாகும். அறிவாற்றல் நிறைந்த மனித இனம் முதலில் தோன்றிய கிரகம் பூமியாகும். இங்கு நம் மூதாதையர்கள் எவ்வளவு உயர்ந்த நாகரிகத்துடன், அறிவியல் வளர்ச்சியுடன் வாழ்ந்து வந்தனர். அப்படிப்பட்ட கிரகத்துக்கு ஒரு கெட்ட நேரம் வந்த போது, நமக்கு முந்தைய தலைமுறையைச் சேர்ந்த சிலர் இதை விட்டு ஓடினர். இந்த மண்ணின் மீது நேசம் கொண்ட சிலர் உயிரே போனாலும் செல்ல மறுத்தனர். அப்படிப்பட்டவர்கள் வழியில் தோன்றிய நாம் துரோகிகளுக்கு அடிமையாக வாழ வேண்டுமா. ஒரு வேலை உணவு கொடுத்து நம்மை அடிமை போல நடத்தும் இவர்களைக் கேள்வி கேட்க வேண்டாமா? நமக்கு விடுதலை வேண்டாமா?"
நீரோவின் பேச்சைக் கேட்டதும் கூட்டம் முழுதும் "வேண்டும்! வேண்டும்! விடுதலை வேண்டும்!" என்று உற்சாகமாகக் கத்தியது.
அடுத்து மோகன் பேச வந்தான்.
"நாம் நிலவுவாசிகளின் அடக்குமுறையை எதிர்த்துப் போராடுவோம். ஆனால் அற வழியில் போராடுவோம். வன்முறைக்கு சிறிதும் இடமில்லை. நம்மை நோக்கி எதிரிகள் ரோபோ காவலர்களை ஏவுவார்கள். நம் உயிரை எடுப்பார்கள்.ஆனால் இரத்தமே சிந்தினாலும் அற வழியில் தான் நம் போராட்டம். எதிரி நம்மை விட பலமுடையவனாக இருக்கலாம். ஆனால் நீதி நமது பக்கம். அது எதிரியை நம்மிடம் பணியச் செய்யும்."
கூட்டம் மறுபடியும் உற்சாகமாகக் கத்தியது.
மோகன் வல்லபை பேச அழைத்தான்.
"நமது தலைவர் மோகன். மோகன் வாழ்க" என்று மட்டும் கூறி நகர்ந்தான்.
கூட்டம் "மோகன் வாழ்க! நீரோ வாழ்க! மோகன் தலைவன்!" என்று கத்தியது.
மூவரும் திருப்தியுடன் வேறு இடத்துக்கு பேச்சு அளிக்க நகர்ந்தனர்.
                                                                          ---------*******-----------
"எங்கிருந்து முளைத்தார்கள் இந்த மூன்று பேர்? பத்து வருடமாக இல்லாத தைரியம் புதிதாக எப்படி வந்தது?"
நிலவினால் பூமியின் கவர்னராக நியமிக்கப்பட்ட முகேஷ் வர்மா கடுங்கோபத்தில் இருப்பது அறிந்து அவரது கேபினட் மந்திரிகள் அனைவரும் அமைதியாக இருந்தனர்.
"ஏன் பேசாமல் ஊமையாக இருக்கிறீர்கள். இவர்கள் பற்றி முழு விபரம் யாருக்காவது தெரியுமா?"
"இவர்கள் தமிழ் பிரதேசத்தில் வாழ்பவர்கள். சிறு சிறு திருட்டு வேலை செய்யும் தற்குறிகளாகத் தான் முதலில் இருந்தனர். திட்டமிட்டு இப்படி முனைப்புடன் செயல்படும் துணிவு எப்படி வந்தது என்று தெரியவில்லை."
"தென் தமிழகத்தின் மக்களிடேயே ஆரம்பத்தில் இவர்களுக்கு இருந்த ஆதரவு இப்போது இந்தியா முழுதும் பரவி விட்டது. இந்தியாவிலிருக்கும் 1 கோடி மக்கள் அனைவரும் இப்போது இவர்கள் பெயரைத் தான் மந்திரம் போல் உச்சரிக்கிறார்கள். இரண்டே மாதத்தில் எப்படி இதை நிகழ்த்தினார்கள் என்று புரியவில்லை."
"நமது ரோபோ காவலர்களைக் கொண்டு இவர்களை புழுவை நசுக்குவது போல நசுக்கி விடலாம் என்று முதலிலேயே கூறினேன். நீங்கள் அமைதி காக்கச் சொன்னதால் இவ்வளவு வளர்ந்து விட்டார்கள்."
"இல்லை. அப்படி இந்தப் பிரச்சினையை அணுக முடியாது. இவர்கள் போராட்டத்திற்கு வன்முறை வழியைப் பின்பற்றவில்லை. மாறாக அறப்போராடமே எங்கள் வழி என்று  கூறுகிறார்கள். அப்படியிருக்க நாம் வன்முறையை அவர்கள் மீது பிரயோகித்தால் அம்பு நம் மீது திரும்பப் பாயும். இவர்கள் இறந்தாலும் இவர்களைப் போல பலர் முளைப்பார்கள். முள்ளை முள்ளால் தான் எடுக்க வேண்டும். இவர்களிடம் நான் பேச விரும்புகிறேன் என்று கூறுங்கள். நாளை டெல்லி வந்து என்னை சந்திக்கச் சொல்லுங்கள்".
                                                                          ---------*******-----------
கவர்னர் முகேஷ் தன் முன் உட்கார்ந்திருந்த அந்த மூன்று பேரை கண்களால் அளவெடுத்தார்.
மூவரும் அமைதியாக இருப்பதைக் கண்டு தானே முதலில் பேசினார்.
"விமானப் பிரயாணம் சௌகரியமாக இருந்ததா?"
நீரோ - "நல்ல சௌகரியமாக இருந்தது நன்றி."
கவர்னர் - "இது வரை விமானத்தில் பறப்பது என்ற உரிமை நிலவுவாசிகளுக்கு மட்டுமே இருந்தது. முதன் முதலில் உங்களுக்கு நான் அளித்தேன். நீங்கள் உண்மையிலேயே ஸ்பெஷல்."
மோகன் - "நாம் விஷயத்திற்கு வருவோமா."
கவர்னர் - "வரலாம். வரலாம். பொறு இளைஞனே. உனக்கு மிகவும் அவசரம். சிறு வயதிலேயே தலைவன், ஆட்சி அதிகாரம் எல்லாம் கேட்கிறது அல்லவா. உங்கள் மூவரின் பின்புலம் பற்றி விசாரித்தேன். நீங்கள் திருடர்களாமே?"
நீரோ - "நடந்து முடிந்தது பற்றி தேவையில்லாமல் என்ன பேச்சு."
கவர்னர் - "கோபம் வேண்டாம் இளைஞனே. சொல்லப் போனால் நாங்கள் கூடத் திருடர்கள் தான். உங்களை விடப் பெரிய திருடர்கள். உங்கள் சொத்தை திருடிக்கொண்டு நிலவுக்கு எடுத்துச் செல்கிறோம். இந்தப் பேச்சு வார்த்தை இரண்டு திருட்டுக் கும்பல்களுக்கிடேயே நடக்கும் பேச்சு வார்த்தை. திருடிய சொத்தை எப்படி பங்கு பிரிப்பது என்பது பற்றி இனி நாம் பேசலாம், சரியா?"
வல்லப் - "நீ ஒரு முட்டாள். மனிதர்களை எடை போடத் தெரியாத நீ இந்தப் பதவியில் அமர்ந்து என்ன பிரயோஜனம்எங்களுக்கு என்று தனிப்பட்ட முறையில் ஒன்றும் வேண்டாம். எங்களுக்குத் தேவை மக்களுக்கு முழு விடுதலை. எங்கள் சுரங்கங்கள், எங்கள் பூமியின் வளத்திற்கு முழு உரிமை வேண்டும். நிலவுவாசிகள் அனைவரும் பூமியை விட்டு உடனே செல்ல வேண்டும்".
கவர்னர் - "உயர்ந்த குறிக்கோள்! உங்கள் மூவருக்கும் மிக உயர்ந்த குறிக்கோள். ஆனால் இந்தக் காலத்தில் அது எங்கு எடுபடும். நான் சொல்வதைக் கேளுங்கள் உங்கள் மூவருக்கும் என் கேபினெட்டில் பதவி தருகிறேன். மாளிகை போன்ற வீடு, கூப்பிட்ட குரலுக்கு வரும் ரோபோ வேலைக்கார்கள், நல்ல பணம், நல்ல வசதி. இது அனைத்தும் தருகிறேன். ஆனால் உங்கள் மூவருக்கு மட்டும் தான். இந்த விடுதலை, உரிமை என்று பேசி உங்கள் மக்களை உசுப்பேற்றுவதை இப்போதே விடுங்கள்".
மோகன் - "கவர்னர், உனக்கு கொஞ்சமாவது மனசாட்சி இருக்கும் என்று நினைத்து இங்கே வந்தோம். நீ ஒரு வியாபாரி, இல்லை நீயே சொன்னது போல ஒரு திருடன். பெரிய திருடன். இனி பேசி எந்தப் புண்ணியமும் இல்லை. நாங்கள் கிளம்புகிறோம்"
கவர்னர் - "எங்கள் பலம் உங்களுக்குத் தெரியாது. உன் ஆட்கள் ஒருவர் கூட உயிருடன் இல்லாமலிருக்கச் செய்ய என்னால் முடியும்."
மோகன் - "அதையும் பார்ப்போம். வருகிறோம்."
அவர்கள் சென்ற பின் கவர்னர் கோபத்தில் தன் மேஜையிலிருந்த பொருட்களைத் தூக்கி எறிந்தான்.
---------*******-----------
தங்கள் குடிசையில் மூன்று பேரும் அடுத்தக்கட்ட நடவடிக்கைகள் பற்றி விவாதித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
நீரோ - "கவர்னர் இப்படிப் பேசுவான் என்று கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்கவில்லைநமது மக்களுக்கு கொஞ்சமாவது உரிமைகள் பெற்றுத் தரலாம் என்று நம்பிக்கையோடு இருந்தேன்."
வல்லப் - "நமது மக்களை இனியும் பொறுமையாக இருக்க வைக்க முடியாது. எப்போது பொங்கி எழுவார்கள் என்று சொல்ல முடியாது."
மோகன் - "எக்கணத்திலும் நம் மக்கள் வன்முறை பக்கம் மட்டும் சென்று விடாமல் பார்த்துக் கொள்வது நம் மூவரின் கடமை."
வல்லப் - "இவ்வளவு பிடிவாதமான அணுகுமுறை கூடாது மோகன். சமயத்தில் வளைந்து கொடுக்க வேண்டும்".
நீரோ - "அடுத்து என்ன செய்வது என்று ஏதாவது உன்னிடம் திட்டமுள்ளதா மோகன்?"
மோகன் - "அடுத்த நடவடிக்கை ஒத்துழையாமை. நமது மக்கள் அனைவரும் இனி சுரங்கங்களில் வேலை செய்யக் கூடாது."
வல்லப் - "இது எடுபடாது. பதிலுக்கு கவர்னர் ரேஷனில் உணவளிப்பதை நிறுத்தி விடுவான்."
மோகன் - "ஆம். அது எனக்குத் தெரியும். பூமி முழுதும் மக்கள் உணவைத் தியாகம் செய்ய வேண்டும். நம் உரிமைகள் கிடைக்கும் வரை பசியுடன் இருப்போம்."
நீரோ - "நல்ல யோசனை. சுரங்கங்கள் வேலை செய்யவில்லை என்றால் நிலவுவாசிகளின் கதி அதோ கதி தான்."
மோகன் - "ஆம் நீரோ! நம் மூவரில் சிறந்த பேச்சாளன் நீ தான்.உன் பேச்சுக்கு மக்களிடேயே நல்ல வரவேற்பு இருக்கிறது. நீ போகுமிடமெல்லாம் மக்கள் உன்னைக் கொண்டாடுகிறார்கள். நீ தான் நாடு முழுதும் சொற்பொழிவாற்றி மக்கள்ஆதரவைப் பெற வேண்டும். வல்லப், நீ நல்ல நிர்வாகி. நம் நோக்கத்தை செயல்படுத்தும் திட்டங்கள் நீ தான் தீட்ட வேண்டும். இனி நாம் உறங்கச் செல்லலாம்."
நீரோ உற்சாகத்துடன் தன் குடிசைக்குச் சென்றான். வல்லபுக்கு முழு திருப்தி இல்லையென்பதை அவன் முகம் தெளிவாகக் காட்டியது.
---------*******-----------
மோகன், வல்லப் மற்றும் நீரோ குடிசையில் படுத்திருந்தனர். வெளியே மக்கள் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தனர். நாட்டு (பூமி) மக்கள் அனைவரும் உண்ணாவிரதம் இருந்து இரு வாரங்கள் கழிந்திருந்தது.
சுரங்கங்கள் எதுவும் இயங்கவில்லை. நிலவெங்கும் மின்சாரத் தட்டுப்பாடு, அத்தியாவசியமான மற்ற பொருள்களுக்கும் தட்டுப்பாடு ஏற்பட்டது.
ஹாட்லைனில் நிலவின் அதிபர் விக்ரம் பாண்டே அழைக்க கவர்னர் மறுமுனைக்கு வந்தார்.
"என்ன நடக்கிறது முகேஷ். இங்கு இரு வாரமாக மின்சாரம் இல்லை. எந்தப் பொருளும் கிடைக்கவில்லை. இதற்கு முழு பொறுப்பு நீங்கள் தான் ஏற்க வேண்டும். நீங்கள் நிலைமையை சரி வர சமாளிக்கவில்லைஉங்களுக்கு அங்கு என்ன தான் பிரச்சினை."
"இங்கு மக்கள் சுரங்கங்களில் வேலை செய்ய வரவில்லை. நான் ரேஷனில் உணவு சப்ளையையும் நிறுத்திப் பார்த்தேன். உண்ணாவிரதம் இருக்கிறார்கள். மும்பை நகரில் இரண்டு சேரிகளில் வசிக்கும் மக்கள் அனைவரையும் சுட்டுக் கொன்றோம்.5000 மக்கள் இறந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் எதற்கும் அசைந்துக் கொடுக்க மாட்டேன் என்கிறார்கள்."
"எப்படி மக்களுக்கு இந்தத் தைரியம் வந்தது."
"மூன்று இளைஞர்கள். அவர்கள் தூண்டித்தான் இதெல்லாம் நடக்கிறது".
"அவர்களைக் கொன்று குப்பையில் எறிய வேண்டியது தானே."
"அதுவும் யோசித்தேன். இப்போது மக்கள் நம் மீது வன்முறையில் இறங்காமலிருக்கக் காரணம் இவர்கள் தலைவன் மோகன் தான். இவர்கள் இறந்தால் பூமியின் 1 கோடி மக்களும் நம் மீது பாய்வார்கள். ரோபோ காவலர்கள் ஒரு கோடி மக்கள் முன் போராட முடியுமா?"
"சரி நான் ஒரு யோசனை சொல்கிறேன். பூமியிலிருக்கும் ரோபோக்கள் அனைவரையும் சுரங்கங்களில் வேலை செய்ய ஏவுங்கள்மக்கள் பசியை எவ்வளவு நாள் தாங்குவார்கள், ஒரு வாரம், சரி ஒரு மாதம், அதற்கு மேல் தாக்குப்பிடிக்க முடியுமா. காலம் முழுதும் பசியுடன் தான் இருக்க வேண்டும் என்ற பயம் வந்தால் மக்கள் தாமே வழிக்கு வருவார்கள்".
"நல்ல யோசனை அப்படியே செய்கிறேன்".
                                                                    ---------*******-----------
பூமி முழுதுமிருந்த சுரங்கங்களில் ரோபோக்கள் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தன.
மக்களுக்கு இப்போது பயம் வந்து விட்டது. கவர்னரின் மாளிகை முன் அமர்ந்து தங்கள் போராட்டத்தைக் கை விடுவதாகக் கூறினர். மீண்டும் தங்களை வேலைக்கு சேர்த்துக் கொள்ளக் கெஞ்சினர்.
ஆனால் கவர்னர் சிறிதும் அசைந்து கொடுக்கவில்லை. மக்களை மீண்டும் மூவர் தூண்டும் சாத்தியக்கூறு இருப்பதால் தான் எதுவும் செய்ய இயலாது என்று கூறினார்.
மக்களின் பயம் இப்போது மூவர் மீது கோபமாகத் திரும்பியது.
வல்லப், நீரோவுக்கு இது பேரும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அடுத்து என்ன செய்வது என்று புரியாமல் குழம்பினர். ஆனால் மோகன் சிறிதும் தளரவில்லை. தன் உண்ணாவிரதத்தைக் கை விடவுமில்லை.
மூவரும் கலந்தாலோசித்தனர். வல்லப், நீரோ டெல்லி சென்று கவர்னருடன் மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்துவது என்று முடிவானது. இருவரும் மோகனிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டுக் கிளம்பினர்.
மோகன் குடிசையில் தனியாக இருந்த போது அந்த துர்ச்சம்பவம் நடந்தது.
மக்கள் கூட்டமாக மோகனின் குடிசையை சூழ்ந்துக் கொண்டனர். உள்ளே புகுந்து மோகனை அடித்து துவைத்தனர்.
"நாயே. எல்லாம் உன்னால் தான். உன்னால் தான் எங்கள் குழந்தைகள் பசியில் இறக்கிறார்கள்", என்று கத்தியபடி அவனை தீக்கு இரையாக்கினர்.
இறுதி வரை தன் கொள்கையிலிருந்து சிறிதும் அசைந்துக் கொடுக்காத மோகனின் உயிர் பிரிந்தது.

                                                                                 

                                                                                  ---(5)---


மோகன் இறந்து இரண்டு வாரங்கள் கழிந்திருந்தது. நீரோவும் வல்லபும் கவர்னரின் காவலர்களிடமிருந்து தப்பித்து மறைவாக இருந்தனர்.
நீரோ - "10 வருடங்களாகப் பழகிய என்னுடைய இரு நண்பர்களையும் இழந்து விட்டேன்.அநாதையானது போல உணர்கிறேன்".
வல்லப் - "நீரோ, நம் முயற்சி கடினம் என்று தெரிந்தே தான் இறங்கினோம். இதில் நாம் தியாகங்கள் செய்ய வேண்டியிருக்கும் என்பது எதிர்பார்த்தது தானே."
நீரோ - "மோகன் என் உடன் பிறவா சகோதரன் போல. இது வரை அவன் சொன்னதற்கு மறு பேச்சு நான் சொன்னதில்லை.அவனில்லாமல் என் எதிர்காலத்தை நினைத்து பயமாக இருக்கிறது."
வல்லப் - "நீரோ, உனக்கு என்னைப் பிடிக்காது என்று தெரியும். நம் இருவர் அலைவரிசையும் வெவ்வேறு. ஆனால் நாம் மேற்கொண்ட முயற்சியில் வெற்றியடைய வேண்டும். அதற்காக நாம் இருவரும் ஒத்த மனதுடன் செயல்பட வேண்டும். அது தான் மோகன் ஆன்மாவுக்கு நாம் செய்யும் மரியாதை."
நீரோ - "இனி நாம் என்ன செய்ய முடியும். எந்த மக்கள் விடுதலைக்காக போராடினோமோ அவர்களே நமக்கு எதிராகத் திரும்பி விட்டார்கள்."
வல்லப் - "இது வரை அறப் போராட்டம் நடத்தினோம். இப்போது நம் வழிமுறைகளை மாற்ற வேண்டும்".
நீரோ - "நாம் ஆயுதங்களைக் கையில் எந்த வேண்டும் என்று சொல்கிறாயா. மோகன் இருந்தால்இதற்கு நிச்சயம் சம்மதிக்க மாட்டான்."
வல்லப்  - "வன்முறை வழியில் செல்ல வேண்டும் என்று  சொல்லவில்லைநம் மதியூகத்தைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று சொல்கிறேன். சில தந்திரங்கள் செய்ய வேண்டும். இதில் உயிரழப்பு எதுவும் ஏற்படாது என்று நான் உறுதி அளிக்கிறேன்."
நீரோ - "உன் திட்டம் என்ன சொல்."
வல்லப் - "நமது பெரிய பலவீனமே, சுரங்கங்களில் இப்போது ரோபோக்கள் இயங்குவது தான். சொல்லப் போனால் பூமியிலிருக்கும் நிலவுவாசிகள் மிக சொற்பம். அவர்களின் காவலர்கள், ராணுவம் அனைத்தும் ரோபோக்கள் தான். இந்த ரோபோக்கள் இல்லை என்றால் நிலவுவாசிகள் கையொடிந்த பொம்மை போலத்தான்."
நீரோ - "ரோபோக்களை என்ன செய்வதாக உத்தேசம்.?"
வல்லப் - "பூமி முழுதும் இருக்கும் ரோபோக்களை செயலிழக்கச் செய்ய வேண்டும். அது கவர்னரின் கண்ட்ரோலில் இருக்கிறது. அதற்கு ரிமோட் போன்ற ஒரு கருவி உள்ளது. அது நம் கைவசமாக வேண்டும். ரிமோட் கவர்னரின் படுக்கை அறையில் உள்ளது. அங்கே சுலபமாக யாரும் செல்ல முடியாது."
நீரோ - "பிறகு எப்படி நாம் அதை எடுக்க முடியும்?"
வல்லப் - "அறையை சுத்தப்படுத்த காலை, மாலை இரு வேலை ஆல்பர்ட் என்னும் வேலைக்காரன் செல்ல மட்டும் அனுமதி உண்டு. அறைக்குளே இருக்கும் போது அவன் நடவடிக்கைகளை டிவியில் கவர்னரின் உதவியாளர் மேற்பார்வையிடுவார்."
நீரோ - "இவ்வளவு கண்ட்ரோல் இருக்கும் போது நாம் என்ன செய்ய முடியும்."
வல்லப் - "ஆல்பர்ட் இருக்கும் வீடு எனக்குத் தெரியும்.இன்று இரவு அவன் வீடு சென்று அவன் யூனிபார்ம், மற்றும் ஐடி பேட்ஜை நான் திருடி விடுகிறேன். இரண்டு நாள் அவன் எழுந்திருக்க முடியாதது போல மயக்கமடையவும் வைக்கிறேன். பிறகு கவர்னரின் அறைக்கு அவன் வேடத்தில் சென்று ரிமோட்டை நான் திருடுகிறேன்."
நீரோ - "டிவியில் உன் நடவடிக்கைகள் தெரியுமே."
வல்லப் - "அதற்கு உன் உதவி வேண்டும். கவர்னருடன் சரணடைவதாகவும், அதற்கு முன் அவரிடம் பேச வேண்டும் என்று நீ கூறி அவர் மாளிகைக்கு நீ செல்ல வேண்டும். உள்ளே செல்லும் போது எப்படியாவது செக்யூரிட்டி செக் நடக்கும். அங்கிருக்குள் கண்ட்ரோல் ரூமிலிருந்து தான் எல்லா அறைகளிலிருந்து வரும் ரெகார்டிங் தெரியும். அதை கவர்னரின் உதவியாளருக்கு அனுப்புவார்கள். கவர்னர் அறையின் ரெகார்டிங்கை ஒரு வருடம் முன்னர் நடந்த வீடியோ  ரெகார்டிங் வருபடி செய்து விடு."
நீரோ - "பழைய ரெகார்டிங்கிற்கு நாம் எங்குப் போவது?"
வல்லப் - "அது என்னிடம் இருக்கிறது, இதோ பார்."
நீரோ - "இதை எப்படி நீ எடுத்தாய்?"
வல்லப் - "சென்ற முறை கவர்னர் மாளிகை சென்றோம் அல்லவா? அப்போது நீர் குடிக்க ஒரு அறை சென்றேன். காவலர்கள் கவனிக்காத போது அருகிலிருக்கும் இன்னொரு அறையில் பழைய வீடியோ டிரைவ்கள் கொட்டி வைத்திருந்தார்கள். எதற்கும் உதவுமே என்று நான் சிலவற்றை எடுத்து வந்தேன்."
நீரோ - "இதை நாம் சரி வர செய்து விட்டால் நம் காரியம் வெற்றி தான்."
வல்லப் - "அதில் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது. ரிமோட்டை கவர்னர் மட்டுமே பயன்படுத்த முடியும். அவர் கண்களை ரிமோட்டின் சென்சார் ஸ்கேன் செய்த பின்னர் தான் அதை பயன்படுத்த முடியும். ஆனால் அதற்கும் என்னிடம் திட்டமிருக்கிறது.இதோ பார் இந்த காண்டாக்ட் லென்ஸ். உண்மையில் இது ஒரு கேமரா. நீ கவர்னரிடம் பேசும் போது எப்படியாவது அவர் ரெடினாவை ஸ்கேன் செய்ய வேண்டும். பின்னர் அதை உன் கண்களில் பொருத்தி இந்த ரிமோட்டை இயக்க முடியும்."
நீரோ - "எனக்கு சம்மதம். நாளை கவர்னரை சந்திக்கலாம்."
                                                              -----------**********------------
அடுத்த நாள் நீரோ கவர்னரின் மாளிகை சென்றான். செக்யூரிட்டி செக் செய்வதற்காக அவன் நிறுத்தபட்டான் அவனுக்குப் பின் பணியாள் உடையில் வல்லப் நின்று கொண்டிருந்தான்.
செக்யூரிட்டி கண்ட்ரோல் ரூமில் அவனிடம் ஆயுதங்கள் இருக்கிறதா என்று ரோபோக்கள் செக் செய்தனர்.
அவன் ஷூக்களைக் கழட்ட சொன்னார்கள்.
ஷூவை அவன் திரும்ப மாட்ட முயற்சித்த போது கீழே விழுவது போல நடித்தான்.
செக்யூரிட்டி ரோபோக்கள் அவனை நோக்கி வந்தன.
யாரும் பார்க்காத அந்தக் கண நொடியில் வல்லப் இயங்கினான். கவர்னர் படுக்கை அறையின் டிவி எது என்பதை ஏற்கனவே கவனித்து வைத்திருந்தான். அதை இயக்கும் கம்ப்யூட்டரினுள்ளே ஒரு டிரைவைப் பொருத்தினான்.
செக்யூரிட்டி ரோபோக்கள் திரும்ப வருவதற்குள் இதை செய்து முடித்தான்.
நீரோ, கவர்னர் அலுவல் அறைக்குச் சென்றான். வல்லப் கவர்னரின் படுக்கை அறையை நோக்கிச் சென்றான்.
கவர்னர் நீரோவை உட்காரச் சொன்னார்.
"நீ மட்டும் வந்திருக்கிறாய். உன் நண்பன் எங்கே."
"உங்களிடம் சில உத்தரவாதம் வேண்டும். எங்கள் உயிருக்கு எந்த ஆபத்தும் இல்லை என்று உறுதி அளித்தால் நாளை இருவரும் சேர்ந்து சரணடைகிறோம்."
கவர்னர் அதைக் கேட்டு சிரித்தான். நீரோவின் முகத்துக்கு நேரே தன் முகத்தைக் கொண்டு வந்து பேசினான்.
"மனிதன் அடிப்படையில் ஒரு மிருகம். உயர்ந்த இலட்சியங்கள்அவனுக்கு வெறும் ஒரு போர்வை தான். அதை விலக்கிப் பார்த்தால் தெரிவது தன் உயிரைப் பற்றியே சிந்திக்கும் ஒரு மிருகம் தான். உங்கள் இருவரையும் நான் கொல்ல மாட்டேன். ஆனால் சிறையில் நீங்கள் அடைக்கப்படுவீர்கள்."
கவர்னர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போதே நீரோ தன் கண் இமைகளை மூடித் திறந்தான். கவர்னரின் ரெடினா ஸ்கேன் செய்யப்பட்டது.
நீரோ கவர்னர் மாளிகையை விட்டு வெளியே வந்தான்.
அதே சமயம் கவர்னரின் உதவியாளர் விடியோ ரெகார்டிங்கில் அறையை ஆல்பர்ட் சுத்தம் செய்வதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். திடீரென்று அவர் தற்செயலாகக் கவர்னர் அறையிலிருந்த கடிகாரம் சென்ற வருடத்தைக் காட்டிக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்.
உடனே வேகமாக ரோபோ காவலர்களை அழைத்து கவர்னர் படுக்கை அறைக்குச் சென்றார். அறையில் யாரும் இல்லை. கவர்னரை உடனே வரச் சொல்லி அழைத்தார். கவர்னர் அறை முழுதும் பார்வையிட்டார். எல்லாம் சரியாக இருந்தது. ஏதோ தோன்ற தன் லாக்கரை செக் செய்தார். அதில் ரிமோட் காணவில்லை.
இந்த நேரத்தில் வல்லப் வேகமாக கவர்னர் மாளிகையை விட்டு வெளியேறி நீரோவை சந்தித்தான். இருவரும் புன்னகையுடன் ரிமோட்டை இயக்கினர். பிறகு அந்த ரிமோட்டை வல்லப் உடைத்து எறிந்தான். பூமி முழுதுமிருந்த ரோபோக்கள் செயலிழந்தன. ரோபோ காவலர்கள், சுரங்கங்களில் வேலை செய்யும் ரோபோக்கள் அனைத்தும் பொத்தென கீழே விழுந்தன.
இது அனைத்தையும் மக்கள் வியப்புடன் பார்த்தனர். நீரோவும் வல்லபும் மக்கள் முன் தோன்றி நிலவின் ஆதிக்கம் முடிந்து விட்டது என்று கூறி ரோபோக்கள் இனி இயங்கவே முடியாது என்று உற்சாகமாக முழங்கினர்.
"கவர்னரைக் கொல்! ஒரு நிலவுவாசி உயிருடன் இருக்கக் கூடாது. அனைவரையும் கொல்!"
நீரோ அவர்கள் அனைவரையும் அமைதிப்படுத்தினான்.
"ஒரு நிலவுவாசி இரத்தம் சிந்தினாலும் நாங்கள் இருவரும் எங்கள் உயிரை மாய்ப்போம். யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் நடக்கக் கூடாது. கவர்னர் குற்றங்களை விசாரிக்க ஒரு நீதி மன்றம் நியமிப்போம். அது வரை அவன் ஆட்கள் சிறையில் இருப்பார்கள்".
இதைக் கேட்டு கூட்டம் அமைதியானது.
பூமி முழுதும் மக்கள் தெருக்களில் வந்து ஆடினர்.
"விடுதலை! சுதந்திரம்!"  என்று கத்தினார்கள்.
                                                      --------********--------
இலங்கையிலிருந்து ஆஷாவும் அவள் தாத்தாவும் நீரோ, வல்லபை சந்திக்க வந்திருந்தனர்.
ராஜ் - "என் வாழ்நாளில் சுதந்திர பூமியில் காலெடி எடுத்து வைப்பேன் என்று நான் கனவிலும் நினைக்கவில்லை. உங்கள் இருவருக்கும் இந்தப் பூமி எப்போதும் கடமைப்பட்டிருக்கும்."
நீரோ - "மோகனின் உயிர் தியாகத்தை மறந்து விட்டீர்களே".
ராஜ் - "இறந்தாலும் மோகன் உங்கள் இருவரையும் வழி நடத்துவான். பூமியில் இனி ஜனநாயக அரசாங்கத்தை நீங்கள் இருவரும் கொண்டு வர வேண்டும். மோகனின் கனவுப்படி இந்த அரசாங்கம் அற வழியில் செல்லும். நிலவுவாசிகள் யாருக்கும் எந்தத் தீங்கும் நடக்கக் கூடாது. திரும்ப நிலவு செல்ல விரும்புபவர்கள் செல்லலாம். இங்கேயே தங்கி இருப்பவர்களுக்கு எல்லோரையும் போல சம உரிமை இருக்க வேண்டும்."
நீரோ - "அது தான் என் எண்ணமும்".
ராஜ் - "முதலில் நான்கு பேர்  இருந்தீர்கள். இப்போது இருவர் மட்டுமே மிஞ்சி இருக்கிறீர்கள். உங்களில் யார் தலைவனாக இருப்பது என்று முடிவு செய்ய வேண்டும்."
நீரோ - "பூமியின் சுதந்திரத்திற்கு முழு காரணம் வல்லப் தான். அவன் அறிவாற்றலுடன் போட்ட திட்டங்களினால் தான் விடுதலை கிடைத்தது. அவனே தலைவன்."
வல்லப் வேண்டாம் என்று மறுக்க முயல ராஜ் அவனைப் பேச விடாமல் தடுத்தார்.
ராஜ் - "நம் பிரச்சினை இதோடு முடியவில்லை. நிலவின் அரசாங்கம் மீண்டும் நம்மைத் தாக்க வருவார்கள். போர் மேகம் சூழும் வாய்ய்பு அதிகமாக இருக்கிறது. இந்த நேரத்தில் இரும்பு போன்ற இதயமுள்ள ஒரு மனிதன் தலைவனாக வேண்டும். வல்லப் தான் அதற்கு பொருத்தமான ஆள். நீயே தலைவன்."
நீரோ - "ஆஷா, உன் திட்டம் என்ன."
ஆஷா - "நான் நிலவுக்கு செல்லப் போகிறேன். சொல்லப் போனால் அங்கும் சர்வாதிகார ஆட்சி தான். என் பெற்றோரைக் கொன்றவர்கள் யார் என்று தேட வேண்டும். தாத்தா இங்கேயே இருப்பார்."
ராஜ் - "நாளை மக்களுக்கு நீங்கள் இருவரும் உரையாற்ற வேண்டும். அதன் பின்னர் வல்லப் தான் தலைவன் என்பதை நீரோ அறிவிக்க வேண்டும்."
                                                            ----------******-------------
தங்கள் புதிய தலைவர்களின் பேச்சைக் கேட்க மக்கள் பெருங்கூட்டமாகத் திரண்டிருந்தனர்.
நீரோ முதலில் பேச ஆரம்பித்தான்.
"இன்று முதல் இந்தப் பூமியில் நாம் சுவாசிக்கும் காற்று சுதந்திரக் காற்று. இனி இந்த பூமியில் நாம் அடிமைகள் கிடையாது. இன்று நம் கனவு நனவாகும் நாள். இது வரை நம் சுதந்திரத்தைப் பற்றிக் கனவு கண்டோம். இனி நம் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தைப் பற்றிக் கனவு காண்போம். அவர்களுக்கு நல்ல கல்வி கிடைக்க, நல்ல தொழில் கிடைக்க, நோயற்ற புதிய சமுதாயம் படைக்க கனவு காண்போம்".
நீரோ பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே மக்கள் உற்சாகத்துடன் கத்தினர்.
"தலைவன்! தலைவன்! நீரோ தான் எங்கள் தலைவன்!"
வல்லப் இதைப் பார்த்து உறைந்துப் போனான். கல் போல உட்கார்ந்திருந்தான்.
நீரோ - "மக்கள் அமைதி, நம் அடுத்த தலைவன், "
அவனைப் பேச விடாமல் மக்கள் "நீரோ தலைவன்" என்று கத்திக் கொண்டே இருந்தனர்.
வல்லப் மெதுவாக எழுந்து நீரோவின் அருகில் வந்தான். அவன் கைகளைப் பற்றி உயர்த்தி
"நீரோ நம் தலைவன்!"
 மக்களின் உற்சாக ஒலி அந்த இடத்தையே ஸ்தம்பிக்கச் செய்தது.
வல்லப் மனதில் சிந்தனைகள் ஓடியது.
"நீரோ என் இறுதி மூச்சு வரை உன் நிழலாக இருப்பேன். நல்லதிலும் கெட்டதிலும் உனக்குத் துணையாக இருப்பேன். மோகனின் கனவு நனவாக நாம் இருவரும் சேர்ந்து உழைப்போம். நீ தான் என்றும் எனக்குத் தலைவன்."
                                                        --------------------*******----------------------------
ஒரு சிறிய விண்கலத்தில் சென்றுக் கொண்டிருந்த சந்திரன் முகத்தில் உறுதியும், பார்வையில் ஒரு தீர்க்கமும் தெரிந்தது.
"தவறு செய்து விட்டீர்கள் ராஜ் குமார். புரட்சி! ஆயதப் புரட்சி! அதுதான் பூமியின் எதிர்காலம். பூமியில் புரட்சியை விதைப்பேன். அதன் ஏற்பாடுகளை நிலவிலிருந்து ஆரம்பிப்பேன்நிலா HERE I COME! "